Monthly Archives: Ιουλίου 2009

Άντε πάλι

Standard

wedding_cartoon_

Ο νέος όρος – μόδα είναι η «γαμοβάφτιση» και τον λατρεύω. Έχει την ακριβή δόση ειρωνείας που χαρακτηρίζει την κατάστασή μου!

Άντε πάλι λοιπόν. Μπήκαμε στην αντίστροφη μέτρηση.

Όχι τίποτα άλλο, να προλάβω να ξεκουραστώ και λίγο πριν γυρίσω στη δουλειά!

Advertisements

Κόσμος αγγελικά πλασμένος

Standard

CB_CandyBB_BabyCartoon

Μάλλον δεν λέω κάτι πρωτότυπο. Στο κάτω – κάτω είσαι αυτή που είσαι και δεν μπορείς να το αλλάξεις. Μπορείς να κάνεις πολλές, επιφανειακές αλλαγές, αλλά δεν γίνεσαι ποτέ ένας άλλος άνθρωπος, έτσι δεν είναι;

Δεν είμαι αρκετά μαμαδένια μαμά. Δεν είμαι πολύ τρυφερή (αλλά γενικώς δεν είμαι σαν άνθρωπος), δεν ασχολούμαι συνέχεια μαζί του. Όταν είμαστε με παρέα – κυκλοφορώ αρκετά, ακόμα και με τον μικρό, γιατί είμαι κοινωνικός άνθρωπος, δεν αντέχω σπίτι – δεν του δίνω πολύ σημασία. Μάλιστα, με ξεκουράζει ν’ ασχολούνται και άλλοι μαζί του για λίγο. Θεωρώ όμως ότι από τη στιγμή που είμαι εκεί, δίπλα του, δεν τον παραμελώ.

Κατά πόσο όμως ένα βρέφος μπορεί να το καταλάβει αυτό; Τι έχει πραγματικά ανάγκη; Μήπως δικαιολογώ τον εαυτό και τις ενοχές μου.

Κάποιοι φίλοι μου είχανε πει ότι ένα από τα κυριότερα συναισθήματα που έχεις όταν είσαι γονιός είναι οι ενοχές. Θα συμφωνήσω.

Χθες πήγα σ’ ένα γάμο, καλής φίλης, μαζί με την δική μου παρέα. Αναγκάστηκα να φύγω νωρίς, γιατί ο καλός μου ήθελε να βάλουμε το μικρό στο κρεβάτι του κι όχι να κοιμάται στο καρότσι (που κοιμότανε), αλλά και γιατί ήμουνα πτώμα, επειδή μας είχε στο πόδι από νωρίς το πρωί.

Όταν θέλω να ‘μαι με τις φίλες μου (και σήμερα έξω είναι, κι εγώ μόνη σπίτι να φυλάω τον μικρό που κοιμάται), νιώθω ενοχές επειδή δεν έχω πρόβλημα να τον αφήσω.

Όταν τον αφήνω (σπάνια) ή στον μπαμπά του (όταν είναι εδώ) ή αλλού, νιώθω ενοχές που περνάω τόσο καλά και δεν ανυπομονώ να γυρίσω σ’ αυτόν.

Τον αισθάνομαι πολλές φορές σαν βάρος. Μ*λακία μου όμως, δεν μου επέβαλε κανείς να κάνω παιδί.

Κι έτσι όμως, ώρες – ώρες λαχταράω να μπορούσα να την κοπανήσω πολύ συχνότερα. Είμαι ΤΟΣΟ κακιά μαμά; Είμαι απλά συνηθισμένος άνθρωπος; Δεν ξέρω και οι ενοχές με σκοτώνουν. Θα μ’ αγαπάει ή θα αισθάνεται έλλειψη τρυφερότητας επειδή είμαι απόμακρη; Θα με καταλαβαίνει ή θα του δημιουργήσω απωθημένα;

Δεν υπάρχει άλλη λύση, πρέπει να παντρέψω τις φίλες μου!