Monthly Archives: Απρίλιος 2009

Johny

Standard

public_enemies_poster

Κι ένα ακόμα πάθος!

Ξέρω ρίχνω το επίπεδο τώρα, αλλά οι άνθρωποι είμαστε πολυσχιδείς προσωπικότητες 😉

Advertisements

Ήθη κι έθιμα

Standard

Τις προάλλες πήρα ένα περιοδικό για γάμους. Ήρθε η καταραμένη ώρα που πρέπει να ντυθώ νυφούλα – μην μπερδεύεσαι για να βαφτίσω τον γιο το κάνω – και πρέπει κάτι να βάλω.

Θα’ρθει κόσμος να σε δει, λες, δεν θέλεις να ‘σαι με τα πιο άνετά σου, όπως ένα ωραίο μεταξωτό φουστανάκι με έθνικ σχέδια που ‘χα πάρει πέρσι, αλλά με κάτι «καθώς πρέπει».

Σιχαίνομαι τα καθώς πρέπει. Τα ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ.

Δεν θέλω να τρέχω για να ψάξω για στέφανα (τι λέξη κι αυτή;), δεν θέλω να ψάξω για νυφικό (τι ιδέα κι αυτή;), δεν θέλω να ψάξω για μπομπονιέρες, για λουλούδια, για φωτογράφο (καλά γι’ αυτό δεν θα ψάξω) ή για τούρτα (επίσης δεν παίζει).

Δεν θέλω καν να πατήσω στο κέντρο που έκλεισαν οι γονείς, πόσο μάλλον να χαμογελάω και να χορεύω. Δεν θέλω να με κοιτάει όλος ο κόσμος, δεν θέλω να χαμογελάω σαν ηλίθια λες και περίμενα αυτή τη μέρα 30 χρόνια, γιατί – ω, ποία έκπληξη- ΔΕΝ την περίμενα.

Είναι μεγάλες οι θυσίες που κάνεις για τους γονείς σου.

Αν ήταν στο χέρι μου δεν θα έκανα καθόλου θρησκευτικό, ούτε βάφτιση. Έχω κάνει ήδη ονοματοδοσία για τον μικρό και αρκεί.

Μεγάλες θυσίες!

Υ.Γ. Είναι «σκοτεινή» μέρα σήμερα και τα βλέπω όλα ανάποδα. Τουλάχιστον θα έρθουν οι φίλοι από μακριά!

Ο γιος μου

Standard

baby_1

Μου χαμογελάει και με κοιτάζει μέσα στα μάτια, σαν να ‘μαι το κέντρο του κόσμου. Με ψάχνει πάντα μέσα στο δωμάτιο και αντιδρά αμέσως στο άκουσμα της φωνής μου. Αν λείψω για κάποια ώρα, όταν με ξαναβλέπει δεν ξεκολλάει τα μάτια του από πάνω μου.

Ο γιος μου είναι ερωτευμένος μαζί μου και τα αισθήματα είναι αμοιβαία.

Εντάξει ρε ήδη γονείς, μη βαράτε, τώρα το κατάλαβα επιτέλους. Τι ακριβώς είναι αυτό που «αξίζει».