Monthly Archives: Ιουλίου 2007

Scoth tape

Standard

Και πάλι ένα δείγμα του τι μπορεί να κάνει κάποιος που έχει φαντασία! Επίσης είναι ένα δείγμα του γεγονότος ότι μερικοί άνθρωποι έχουν υπερβολικά πολύ ελεύθερο χρόνο! :P

scotch_tape_3.jpg

scotch_tape_2.jpg

scotch_tape.jpg

Ναι, είναι φτιαγμένα με σελοτέηπ!

B-boys

Standard

pokemoncrew.png

Έτσι ονομάζονται όσοι χορεύουν brake dance και όχι, δεν το παίζω έξυπνη, κι εγώ πρόσφατα το έμαθα. Όταν είναι ομάδα που χορεύει μαζί, ονομάζεται crew.

Εγώ το Σάββατο είδα ένα απ’ αυτά τα crew, τους POKEMON, και μ’ άρεσε πολύ, πολύ, πολύ!

Τα καλά της Αθήνας, να ανακαλύπτεις τέτοιες εκδηλώσεις και να σου ανοίγεται ένας ολόκληρος κόσμος. Σ’ ένα γνωστό που το είπα μου λέει «brake dance; Υπάρχει ακόμα αυτό;». Λοιπόν, όχι μόνο υπάρχει, έχει αναβιώσει και πολύ δυναμικά μάλιστα. Τα παιδιά που χορεύανε (οι POKEMON ντε, τι όνομα κι αυτό!) προέρχονταν από οικογένειες μεταναστών στη Γαλλία και είχαν βρει τον τρόπο να εκφράζονται (και να εξαρθρώσουν μερικά κόκαλα, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία).

Το καλύτερο ήταν ότι στο τέλος ανέβασαν στη σκηνή και ένα crew από Ελλάδα και λένε «now we will dance freestyle for you!». Ε, εκεί έγινε το έλα να δεις και όλοι οι θεατές ξετρελαθήκαμε.

Επίσης (on another note, που λένε), είδα και τον George Michael (μην τρελαίνεσαι, προσκλήσεις προκύψανε και πήγα, δεν δίνω τόσα πολλά λεφτά για συναυλία) και – για να πω την αμαρτία μου – με άρεσε πολύ, πολύ, πολύ! Ο παππούς George μπορεί να έσπασε (αυτά κάνουν οι καταχρήσεις χρυσέ μου) και να έβαλε αρκετά κιλάκια, αλλά ήταν σε τρελό κέφι, πολύ ζωντανός, είχε απίστευτη επαφή με το κοινό και η φωνή του … αχ, αυτή η φωνή του! Ε, είναι καλύτερη τώρα από ποτέ! Εγώ φταίω;;

Αχ, ωραία ήταν! Αλλά, με τόσες συναυλίες και τόση ορθοστασία (γκρρρρ), ακόμα να συνέλθω. Γέρασα J

Πέρφεκτ!

Standard

laguna-beach.jpg

Χθες πήγα για μπανάκι μετά τη δουλειά, μια παρέα 5 ατόμων, και ήταν ΤΕΛΕΙΑ! Επίσης χθες – και σήμερα – φυσάει ένα υπέροχο βοριαδάκι, η θερμοκρασία δεν ξεπερνάει τους 29 – 30ο C και είναι ΤΕΛΕΙΑ! Είναι Παρασκευή, θα  Κ Ο Ι Μ Η Θ Ω  λίγο παραπάνω που το έχω – πάντα – ανάγκη και είναι ΤΕΛΕΙΑ! Επίσης, επειδή είναι Παρασκευή, θα ‘χω χρόνο να δω οικογένεια και αγαπημένο κόσμο και αυτό είναι ΤΕΛΕΙΟ!

Πειράζει που δεν θέλω να προβληματιστώ για τα προβλήματα της Πάρνηθας, της Σκιάθου (που κάηκε κι αυτή), του Ιράκ, της Κουάλα Λουμπούρ, της έλλειψης πρασίνου και νερού, της ανόδου της θερμοκρασίας;

Δεν πειράζει, όχι.

Μερικές φορές θέλεις απλώς να υπάρξεις για λίγο. Και να είναι ΤΕΛΕΙΑ!

Επιλογές

Standard

Βλέπεις την εναλλακτική μπροστά σου. Ή μάλλον βλέπεις την αναγκαστική – μάλλον έως σίγουρα – επιλογή. Πάλι λάθος τα λέω. Είναι επιλογή όταν δεν υπάρχει άλλη; Μάλλον όχι. Επιλέγω σημαίνει διαλέγω ανάμεσα σε δύο ή περισσότερα.

Εδώ, απ’ ότι φαίνεται, δεν υπάρχει επιλογή. Μία είναι.

Δεν την θέλω. Προσπαθώ να δημιουργήσω περισσότερες εναλλακτικές. Βάζω κάτω το κεφάλι μου να σκεφτώ κάτι άλλο.

«Θα μπορούσες να ‘ρθεις τώρα, να μην περιμένουμε», έτσι μου είπε. «Μα είπαμε ότι θα περιμένουμε μέχρι να είναι σίγουρο», του λέω, «εσύ θα το ‘κανες;». Μάλλον θα το έκανε κι αυτό είναι ένα ακόμα ζήτημα που με προβληματίζει.

Μάλλον μ’ αγαπάει και με υπολογίζει περισσότερο απ’ ότι εγώ. Το συνειδητοποίηση όταν σκεφτόμουν – μία από τις ελάχιστες φορές που σκεφτόμουν θετικά την μετοίκηση – και μετά συνειδητοποίησα ότι θα το έκανα μόνο και μόνο γι’ αυτόν και ξαφνικά τον αισθάνθηκα σαν μια πέτρα στο λαιμό μου, να με τραβάει κάπου που δεν θέλω να πάω.

Αυτό είναι η συνύπαρξη, ε;

Αν ήμουν γυναίκα στρατιωτικού (ή κάτι ανάλογο) θα το είχα πάρει απόφαση. Αλλά ΔΕΝ είμαι, δεν ξεκίνησα να είμαι. Και τώρα πρέπει να σκεφτώ πως θα πάω, που θα δουλέψω, που θα μείνουμε, πως θα γίνει το ένα, πως θα γίνει το άλλο.

Και ΔΕΝ θέλω. Δεν θέλω με τίποτα. 

Τι κάνω λοιπόν; Τον θυσιάζω και επιλέγω την ησυχία μου και το οικείο που δυσκολεύομαι ν’ αποχωριστώ;

Μπορώ χωρίς αυτόν;

Ξέρεις ποιο είναι το τρομακτικό; Ότι πιστεύω ότι μπορώ. L 

Που να καταλάβεις, πρέπει να ξέρεις τις συνθήκες για να καταλάβεις και – φυσικά – δεν μπορώ να στις πω λεπτομερώς.

Μπέρδεμα πάντως και μπροστά μου αδιέξοδο. Έτσι αισθάνομαι. Πρέπει να κάνω κάτι γιατί πρέπει. Θα μου πεις, τόσα πράγματα κάνουμε καθημερινά γιατί πρέπει, αυτό με χαλάει;

Ν’ αφήσεις τη ζωή σου, τη δουλειά σου, την οικογένειά σου, τους φίλους, την πόλη που – ναι μεν δεν συμπαθείς – αλλά ξέρεις και αισθάνεσαι ασφαλής, για να πας σ’ ένα μέρος που σε απωθεί, που έχεις ήδη ζήσει ούτως ή άλλως, οπότε δεν σε τραβάει το άγνωστο και το καινούριο, που δεν έχεις πολλούς φίλους, που δεν ξέρεις με τι θ’ ασχοληθείς, που αισθάνεσαι ξένος.

Αισθάνομαι ότι γέρασα. Και ούτε αυτή η αίσθηση είναι ευχάριστη. Join the club.